منظومه شمسی از گاز تا خاک

به گزارش خبرگزاری صداوسیما، مرکز البرز، نظریه‌های مختلفی درباره پیدایش منظومه شمسی وجود دارد؛ این نظریات به دو دسته کلی نظریات تصادفی یا دوتایی و نظریات تکاملی یا انفرادی تقسیم می‌شوند.

از جمله نظریات تصادفی شامل نظریه بوفون، چمبرلین و مولتن، جفریز- جنیز، راسل و نظریات تکاملی شامل نظریه کانت، لاپلاس، لی گونده، کویپر، آلفون، هویل، اشمیت هستند.

اما نظریه جامع‌تر و پذیرفته‌تر برای شکل‌گیری منظومه شمسی، نظریه سحابی خورشیدی  است؛ بر طبق این نظریه حدود ۵ میلیارد سال پیش، ابر بزرگی ساخته شده از گاز هیدروژن و هلیوم و همچنین درصد کمی از عناصر سنگین‌تر و غبار بین ستاره‌ای در اثر انفجار یک ابر نو اختر، منقبض و متراکم شد.

این ابر شروع به چرخش کرد و در اثر چرخش مواد در مرکز این ابر جمع و فشرده شدند؛ سرعت چرخش افزایش یافت و ابر از حالت کروی خارج شد و به یک دیسک تبدیل شد.

موادی که در مرکز جمع شده بودند تبدیل به یک توده بزرگ شدند و به دلیل نزدیک شدن و فشرده شدن اتم‌ها، دما افزایش پیدا کرد و به نقطه بحرانی رسید و شروع به سوختن کرد و ستاره به نام خورشید متولد شد.

حدود یک میلیون سال بعد و با ادامه چرخش، سنگ‌های نزدیک به خورشید به هم پیوستند و سیاره‌های درونی را تشکیل دادند و در نواحی دورتر یخ یا سنگ و فلز بهم پیوستند و سیارات دورتر را تشکیل دادند.

این سیارات به دلیل دور بودن یا نزدیک بودن به خورشید دارای اندازه و دمای متفاوتی هستند؛ علاوه بر سیارات اجرام دیگری مانند اقمار، ستاره‌های دنباله دار، سیارک‌ها، خرد سیارات و گرد و غبار و گاز نیز اطراف خورشید حضور دارند و در حال چرخش هستند.