این شاعر پاکستانی با بیان تجربهی شخصی خود از حضور در محضر رهبر شهید انقلاب گفت: من افتخار این را دارم که سه مرتبه فرصت شعرخوانی در محضر ایشان را داشتهام.
وی همچنین با اشاره به فضای معنوی این دوره از جایزه، خاطرنشان کرد: برخلاف برنامههای رسمی، اشعار سرودهشده توسط شاعران اردوزبان پاکستان در این مراسم، کاملاً خودجوش و برخاسته از عشق به رهبر بود.
وی با اشاره به بیت فارسی که در لحظه شنیدن خبر شهادت بر او خطور کرد، گفت: «شهادت، شیوه مردانه حق است؛ این یعنی علی در بستر بیماری از دنیا نخواهد رفت.»
شهریار تأکید کرد: خون شهید بزرگوار، این توان را به شاعران بخشیده که برای ادای دین گرد هم آیند و پیشبینی کرد که این مسیر در سالیان سال ادامه خواهد داشت و آثار و کتابهای فراوانی در وصف ایشان پدید خواهد آمد.
علیاء هاشم المساوی بانوی نویسنده یمنی نیز دل نوشتهای را درباره وداع و تشییع رهبر شهید انقلاب نوشته است، در این دل نوشته آمده است :
امام سیدعلی خامنهای شربت شهادت را نوشید؛ رهبری که در راه مردمش هرگز خستگی را به خود راه نداد.
تپش دل او با تپش دل مردم ساده و محروم همراه بود و پیش از هر چیز، رنج فقیران دغدغه او بود. هرگاه از مردم سخن میگفت و زخمهایشان را به یاد میآورد، صدایش رنگ اندوه میگرفت و میشکست.
او رهبری دور از مردم و پشت دیوارهای بسته نبود؛ در میدان بود، در کنار مردم بود، درد دلشان را میشنید و رنجهایشان را چنان بر دوش میکشید که گویی رنج خود اوست.
مردمش را با مهر پدرانه دوست داشت و شبهای بسیاری را با این اندیشه به صبح میرساند که چگونه کرامت آنان را حفظ کند، عزتشان را پاس بدارد و آنان را سرافراز و استوار نگه دارد.
خداوند نیز سرانجام او را با زیباترین فرجام، یعنی شهادت، رقم زد. او همراه با نوه شیرخوارش به دیدار حق شتافت؛ کودکی که هنوز از این دنیا چیزی ندیده بود و با او پر کشید تا یادآور شیرخوار کربلا در روزگار ما باشد.
همانگونه که طفل شیرخوار کربلا پیامآور صبر و مظلومیت شد، امروز نیز نوه او در کنار جد خویش حامل همان پیام گشت. خون آن دو در هم آمیخت تا برگ تازهای از عزت، پایداری و استقامت رقم بخورد.
چه اندوهی بزرگتر از این که پدری از میان برود و همزمان پاره تنش نیز همراه او پر بکشد؛ کودکی شیرخوار و بیگناه. اما سرنوشت مردان بزرگ چنین است؛ خداوند آنان را با شهادت گرامی میدارد و عزیزانشان را نیز به آنان ملحق میکند تا در سرای دیگر، مایه شفاعت و سربلندیشان باشند.
او صخرهای استوار در برابر ستم بود و در روزگار آشوب و فتنه، پناهی برای امت به شمار میرفت. در برابر استکبار ایستاد و با صراحت اعلام کرد که تسلیم نخواهد شد.از مظلومان دفاع کرد، مقاومت را در آغوش گرفت و صدای فلسطین شد؛ صدایی که هرگز خاموش نخواهد شد.
به ما آموخت که باید استوار ماند؛ آموخت که عزت را نمیتوان خرید و کرامت را نمیتوان به معامله گذاشت. همچنین نشان داد که راه حق، راهی است که با فداکاری و ایثار هموار میشود.
با فقدان او، پدری مهربان، رهبری حکیم و عالمی عامل را از دست دادیم. قلبی از میان ما رفت که برای ایران و همه ملتهای مظلوم میتپید. کسی را از دست دادیم که با صداقت میگفت: من خدمتگزار این مردمم حقیقتاً نیز چنین بود.
امروز ایران در سوگ نشسته و وجدان بیدار جهان اندوهگین است، اما خون امام و خون نوهاش هرگز هدر نخواهد رفت؛ این خونها نیرویی تازه برای استواری و اراده این ملت بزرگ خواهد شد.
خدایا، او و نوهاش را با رحمتی درخور کرم بیپایانت دربرگیر، آنان را بیامرز و جایگاهشان را در کنار شهیدان، صدیقان، امام حسین و اهلبیت پاکش بلند و رفیع گردان.
خدایا، آنچه او برای مردم و امت خود انجام داد، در میزان حسناتش قرار ده، در فقدانش برای ما بهترین جانشین را مقدر فرما و ما را بر راه و وصیت او ثابتقدم بدار تا روزی به او بپیوندیم.
ای مردم ایران خداوند پاداش شما را بزرگ گرداند، و ستمگران بهزودی خواهند دانست که به کدام دوزخ میروند.
مهران کهن شاعر افغانستانی نیز با اشاره به اینکه حضور و شعرخوانی در برابر رهبر انقلاب برای او مایه افتخار بوده و حاصل نشد، تأکید کرد: رهبر شهید توجه ویژهای به شاعران خارج از ایران، بهویژه شاعران افغانستانی، داشتهاند و این نگاه، برای جامعه ادبی افغانستان بسیار اثرگذار بوده است.
مهران کهن افزود: پس از شهادت رهبر شهید، شاعران با گرایشها، ملیتها و حتی ادیان گوناگون گرد هم آمدند تا آثار خود را در وصف ایشان بخوانند؛ موضوعی که به گفته او، نشاندهنده جایگاه فراملی و وحدتآفرین امام شهید در میان اهل فرهنگ و ادب است.
